21-06-17

Plymouth

Geen wandeldag vandaag. De traditie wil dat ik de laatste volledige dag in het Engeland naar een stad trek.

Uiteraard om de stad te verkennen maar ook om op zoek te gaan naar die DVD of dat boek dat ik bij ons nooit zal kunnen kopen of dat niet via Amazon kan worden besteld.

De auto achtergelaten op de Park & Ride en dan afgestapt aan de halte waar niemand wilde afstappen (altijd een beetje tegendraads doen hè?).

Al vrij snel had ik The Hoe gevonden. Dat is eigenlijk een groot publiek park in de baai van Plymouth. Vooral met dit weer ligt het er vol met zonneaanbidders. Er zijn nog veel restanten uit de jaren ’20 en ’30 die ze volop aan ’t  restaureren zijn.

Aan het einde van The Hoe kom je in het “oude” Plymouth met de haven. De haven waar in 1620 de Pilgrim Fathers met de Mayflower naar “de koloniën” vertrokken. Met alle restaurantjes en terrasjes is het daar gezellig druk.

Aan de Promenade heb voor het eerst de 4£ betaald om Smeaton’s Lighthouse te bezoeken. Deze vuurtoren stond vroeger 22km in zee op het Eddystone Reef maar werd in 1882 vervangen. Ze hebben de toren steen voor steen afgebroken en terug opgebouwd op The Hoe. Ik heb eindelijk mijn hoogtevrees overwonnen en ben de 93 treden en de 4 ladders beklommen om een kijkje te nemen.

Het dagje Plymouth werd afgesloten in Drake Circus, het plaatselijke Wijnegem Shopping Center. DVD’s of boeken zijn er nagenoeg niet gekocht maar ik heb wel behoorlijk wat koopjes gedaan in het Mountain Warehouse.

Oh ja, en wat het wandelen betreft … ik had toch bijna 10 km op mijn teller staan vandaag.

IMG_0032.JPG

IMG_0034.JPG

 

IMG_0115.JPG

IMG_0069.JPG

Endo.JPG

19:18 Gepost door Luc | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vakantie, devon, plymouth, wandelen |  Facebook |

20-06-17

Wembury Point

Ook aan deze kant van het kanaal heerst er bijna een hittegolf. De temperatuur was doorslaggevend voor de keuze van mijn laatste “echte” wandeling. Ik koos namelijk voor Wembury Point.

Dit natuurgebied dat wordt beheerd door The National Trust ligt immers aan de Plymouth Sound en ik dacht dat een zeebriesje wel deugd zou doen. Het bleek een goede keuze te zijn geweest.

Niet dat het niet warm was maar dankzij het briesje was het best te verdragen. En de uitzichten waren, zoals gebruikelijk hier, weer bijzonder mooi. Er vaart zo een en ander van en naar Plymouth.

Vandaag is ook wel mijn haat-liefde verhouding met de Britse wegen nog eens duidelijk geworden. Soms is het hier echt zalig om rond te toeren. Overzichtelijke, lichtgolvende wegen, zo van die stukken waar de mannen van Top Gear hun filmpjes komen maken.

Maar soms zijn het ook van die baantjes die ervoor zorgen dat je billen pijn beginnen te doen (van het dichtknijpen uiteraard). Baantjes die nauwelijks breed genoeg zijn voor één wagen. Dan is het maar hopen dat er geen tegenligger aankomt, en als er dan toch één komt dat het dan geen tractor of bus is.

Het probleem is immers dat je vaak officieel 95 km/u mag rijden op die baantjes. TomTom kiest die dan uiteraard voor zijn snelste route. Dat je er amper 50 kunt rijden daar houdt den Tom geen rekening mee.

Ik heb ondertussen wel de gewoonte om “naamloze wegen” te negeren of, indien mogelijk, op voorhand al uit de route te halen.

IMG_9895.JPG

IMG_9905.JPG

IMG_9948.JPG

IMG_0006.JPG

Endomondo.JPG

18:32 Gepost door Luc | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vakantie, devon, wembury, wandelen |  Facebook |

19-06-17

Dartington

Na de semi-rustdag van gisteren hebben de wandelschoenen vandaag weer hun werk gedaan.

Na het ontbijt, dat weliswaar minstens even lekker maar veel minder leuk was dan dat van eergisteren heb ik de golfers gelaten waar ze waren (in het hotel dus) en heb ik zelf de kleine verplaatsing naar Dartington gemaakt.

De Dartington Estate is een domein van bijna 5 km2 en is de thuisbasis van de Dartington Hall Trust, een liefdadigheidsinstelling die zich specialiseert in kunst, sociale rechtvaardigheid en duurzaamheid. 16 verschillende programma’s lopen er momenteel.

De Hall kan voor alle soorten gelegenheden worden gehuurd. De aangrenzende tuinen zijn misschien iets “wilder” dan andere tuinen maar daarom niet minder mooi.

Ik heb de tuin pas bezocht na mijn wandeling van ruim 12km. Deze voerde me langs de oevers van de River Dart richting Staverton waar ik even het domein heb verlaten om de locale kerk en het stationnetje te bezoeken. Op die lijn rijdt nog een oude stoomtrein. Ik heb hem twee keer gehoord maar helaas niet gezien.

Het deed wel raar om een wandeling te maken zonder de zee te zien of te horen. Er was wel de River Dart maar die hoorde je niet. Het water was soms zo helder dat je zelfs niet zag. Mooi was het wel.

IMG_9724.JPG

IMG_9751.JPG

IMG_9815.JPG

IMG_9845.JPG

endo.JPG

18:04 Gepost door Luc | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vakantie, devon, dartington, wandelen |  Facebook |

18-06-17

Over halfweg

Ik ben tot de spijtige vaststelling gekomen dat de vakantie die ik nog tegoed heb minder lang is dan de vakantie die ik al gehad heb.

Vanochtend heb ik dan ook met spijt in het hard afscheid moeten nemen van Andy en Emma, mijn bijzondere sympathieke hosts van The Cove Guesthouse in Newquay. Eerlijk gezegd … ik had er een beetje schrik van. Meestal ga ik naar vrij grote hotels waar de kans op persoonlijk contact kleiner is, kwestie dat ze “me maar gerust moeten laten”.

In zo’n kleine B&B is dat uiteraard niet mogelijk. En nu ik in The Dartmouth Hotel zit mis ik het al een beetje. Hier ben ik immers kamer 101, in The Cove was ik Luke from Belgium who likes walking and good Music and has diabetes. En met dat laatste werd wel degelijk rekening gehouden. Emma bakt elke dag voor de gasten een cake en verdeeld die dan over de verschillende kamers. Maar omdat dit niet gezond voor mij is mocht ik als alternatief elke dag een zakje chips nemen. Bij mijn tea making facilities lag ook enkel Canderel en geen gewone suiker.

En Andy was een geweldige gastheer met veel straffe verhalen die bovendien in een muziekgroepje speelde. Ze speelden vooral muziek van The Jam, Style Council, Paul Weller en The Faces. Dat ik daar de eerste dag toekwam met een T-shirt van Paul Weller aan zal ook wel in mijn voordeel hebben gespeeld. Maar als je ooit plannen hebt om naar Cornwall te gaan en je zoekt een leuke verblijfplaats dan is The Cove Guesthouse een prima keuze.

Maar ondertussen zit ik dus nabij Dartmouth in Devon. In een hotel met een 18-hole golfcourse en een “spa”. Vóór ik hier heb ingecheckt heb ik onderweg nog een bezoekje gebracht aan The Jamaica Inn. Deze herberg speelt een hoofdrol in de roman met dezelfde naam van Daphne Du Maurier. Het boek zelf heb ik nog nooit gelezen. Misschien moet ik daar toch eens werk van maken. Ik ken de schrijfster wel als echtgenote van Generaal Browning, de man die na operatie Market Garden zei dat ze een brug te ver waren gegaan. Ik weet ook dat ze helemaal niet te spreken was over de manier waarop haar echtgenoot werd neergezet in de film van Richard Attenborough.

Na de middag nog even een tussenstop gemaakt in Dartmouth om het gelijknamige kasteel te bezoeken. Geen indrukwekkend kasteel, gewoon een klein verdedigingsfort aan de monding van de Dart. Op weg daar naartoe nog wel enkele bange momenten gehad vanwege de bijzonder smalle toegangsweg. Dat kon ik me echt niet meer herinneren van mijn vorige bezoek. Later werd me duidelijk dat ik toen met de boot ben gekomen.undecided

IMG_9636.JPG

IMG_9639.JPG

IMG_9652.JPG

IMG_9673.JPG

18:01 Gepost door Luc | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vakantie, cornwall, devon, jamaica inn |  Facebook |

17-06-17

Boscastle en Lanhydrock

Laatste volledige dag in Cornwall alweer. En ik had nog plannen voor minstens 10 dagen ! Dan is het moeilijk kiezen hoor.

Om de dag te beginnen ben ik naar Boscastle gereden. Bij een vorig bezoek aan Cornwall was ik daar ook. Toen was het nog niet zo lang na de ramp die Boscastle meemaakte in 2004. Toen is een deel van dit kleine pittoreske havenstadje verwoest door een verschrikkelijke vloedgolf. Verschillende huizen zijn toen door het water meegenomen. Veel is daar echter niet meer van te zien.

Mijn wandeling bracht me eerst weg van het dorp. Langs het water meer het binnenland in. Op een gegeven moment ging mijn wandelroute recht het water in. Gelukkig heb ik deftige kaarten op mijn Garmin eTrex staan zodat ik snel doorhad dat het gewoon een foutje van de route was. Op de kaart moest ik gewoon nog enkele honderden meters verder. En ja hoor … daar was een bruggetje.

Dan volgde een steile beklimming van zo’n kilometer lang naar Minster Church. Vandaar ging het dan terug naar Boscastle. Vele bezoekers zullen zich beperken tot het haventje maar het dorpje op zich is ook heel mooi. Nog even een ommetje langs de uitkijktoren van de kustwacht en na 6,75 km stond ik terug op de parking.

Na de lunch ging het dan naar Lanhydrock, het huis dat al sinds de jaren 1600 de thuis was van de familie Robartes. Het is sinds 1953 in het bezit van de National Trust. Het huis zelf is vooral Victoriaans. Het heeft ook een heel groot bediendenkwartier. Het is ook gelegen op een gigantisch groot domein.

Het huis op zich is vooral van binnen interessant. Bovendien mag je er foto’s nemen en dat is ook niet overal zo. De buitenkant is niet bijzonder en ik heb ook al mooiere tuinen gezien maar in zijn geheel gezien is het zeker een bezoekje waard.

IMG_9430.JPG

IMG_9459.JPG

IMG_9501.JPG

IMG_9527.JPG

endo.JPG

20:38 Gepost door Luc | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vakantie, cornwall, boscastle, lanhydrock |  Facebook |

16-06-17

Tinner's Trail Pendeen

Als je aan mijnen denkt in Engeland dan denk je ongetwijfeld aan het noorden. Je weet wel … Arthur Scargill vs. Margaret Thatcher, The Full Monty, Brassed Off, UB40 …

Maar ook het zuiden heeft zijn mijnen. Het zijn dan wel tin- en kopermijnen in plaats van steenkoolmijnen. Het noorden van Cornwall was ooit het centrum van de wereld wanneer het op tin en koper aankwam. De laatste mijn werd na een lange doodstrijd in 1990 gesloten. In de Geevor mijn was de laatste ploeg in april 1986 terug naar boven gekomen.

Mijn wandeling van vandaag stond in het teken van de mijnen. Vertrekplaats was de mijn van Geevor waar nu een heel interessant museum is maar dat is voor straks. Overal langs de kust zie je restanten uit de hoogdagen staan : vervallen stookhuizen met hun typische schoorstenen, af en toe eens restanten van de liften waarmee de mijnwerkers afdaalden.

Even zat ik wel op een verkeerd spoor maar samen met vier lotgenoten die dezelfde fout als ik hadden gemaakt hebben we een hoger gelegen pad gevonden dat veel aangenamer om wandelen was.

Na een drie uur wandelen (inclusief lunchpauze) was ik terug aan het museum. Best wel een interessant museum. Vooral the mill was indrukwekkend. Daar werden vroeger tonnen erts verwerkt zodat er uiteindelijk tin, koper en arsenicum overbleef. Je kon ook nog een “ondergronds” gedeelte bezoeken maar dat heb ik aan me voorbij laten gaan.

IMG_9250.JPG

IMG_9297.JPG

IMG_9346.JPG

IMG_9412.JPG

endo.JPG

19:41 Gepost door Luc | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vakantie, cornwall, pendeen, mijnen |  Facebook |

15-06-17

Port Isaac & the South West Coast Path

Dag 2 begon grijs, heel grijs. Tenminste toen ik mijn gordijn opendeed toch. Toen ik een uurtje later aan mijn full Cornish breakfast bezig was deed de zon al behoorlijk haar best om het grijs weg te werken. De wolken zijn niet volledig verdwenen maar ik heb wel veel zon gezien ook.

Eigenlijk is dit zelfs mijn favoriete weer. Zonder wolken is Engeland immers niet zo mooi. Er moeten wolken zijn. Witte wolkjes, grijze dreigende wolken. Het maakt niet uit, als ze er maar zijn.

Bestemming voor vandaag was Port Isaac, de streek van Doc Martin. Enkele jaren geleden had ik een hotel geboekt in Port Gavern en liep ik, toen ik wilde inchecken in mijn hotel, recht in de armen van Martin Clunes. Bleek dat het hotel werd gebruikt voor opnames en ze waren dus vergeten om dat tegen mij te zeggen.

Port Isaac zelf is een oud visssersdorpje. De pier is gebouwd ten tijde van Henry VIII. Het huidige dorpje dateert eerder uit de 18e en 19e eeuw. Er wordt nog steeds gevist, vooral op krab en kreeft.

In Port Isaac begon ook mijn wandeling voor vandaag. Via het South West Coast Path, dat ik gisteren ook lang heb gevolgd, ging ik naar Port Quin. Dit pad is het langste wandelpad in het Verenigd Koninkrijk en gaat van Minehead in Somerset naar Poole Harbour in Dorset via de kusten van Cornwall en Devon. Totale lengte is 1.014 km maar ik zal er vandaag zo’n 6 van hebben gedaan.

Het is een heel mooi pad maar soms oh zo moeilijk. Vandaag was zeker geen peuleschil. Het pad op zich is op sommige plekken zo’n 30 cm breed en 10 cm diep. Naast het pad zijn talloze verborgen putten of “grachtjes”. Dan zijn er ook nog struiken met pijnlijke stekels en uiteraard ook netels en distels. Extra voor vandaag waren trappen, veel trappen. En dan van die trappen die allemaal een verschillende lengte, breedte of diepte hebben. Vermoeiend !

Maar de views die je onderweg meekrijgt zijn onbetaalbaar en zijn het zeker waard.

In Port Quin, ook een van die kleine haventjes kan je nu bij de National Trust cottages huren. Ik heb er gewoon mijn boterhammen gegeten. De terugweg naar Port Isaac was meestal een pak minder lastig om te wandelen maar ik heb toch nog genoeg acrobatentoeren moeten uithalen om heelhuids beneden te geraken.

Na de wandeling nog wat rondgeslenterd in Port Isaac zelf om dan, na een heel geslaagde dag, terug te keren naar mijn basis in Newquay.

IMG_9038.JPG

IMG_9048.JPG

IMG_9117.JPG

IMG_9212.JPG

endo.JPG

19:51 Gepost door Luc | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vakantie, cornwall, port isaac |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende