11-09-14

Airborne

De landing in 1944 gebeurde niet enkel op de Normandische stranden. Er werden ook zo’n 14.000 parachutisten gedropt “behind enemy Lines”. De Engelsen landden in de buurt van Pegasus Bridge, de Amerikanen landden in de buurt van Sainte-Mère-Eglise.

Dit kleine dorpje was dan ook mijn eerste bestemming vandaag. Sainte-Mère-Eglise zal bij het “grote publiek” vooral bekend zijn dankzij The Longest Day. In de film landden enkele para’s op het marktplein van het dorp terwijl de inwoners net bezig zijn een huis te blussen. De meeste para’s worden onverbiddelijk neergeschoten, vaak nog voor ze geland zijn. Eén van hen blijft echter aan de kerktoren hangen. Een Duitser schiet hem in de voet.

Tot zover de waarheid. Maar in tegenstelling tot de film is de man daar geen uren en uren blijven hangen en was hij niet zo goed als doof toen ze hem bevrijden. In werkelijkheid heeft hij daar 2 uur gehangen, werd toen losgemaakt en gevangen genomen door 2 Duitse soldaten en is hij daarna kunnen ontsnappen. De man zelf, tenminste een pop, hangt trouwens nog altijd aan diezelfde kerktoren.

002.JPG

Op de plaats van het brandende huis staat nu het Musée Airborne. Dit museum herdenkt de soldaten van het 82e en 101ste Airborne Division. En daar is degelijk werk van gemaakt. In de ene hal gaat het vooral over de WACO, het Amerikaanse zweefvliegtuig dat werd gebruikt om soldaten en materiaal ter plaatse te krijgen. Er staat trouwens een exemplaar in de hal.

De tweede hal staat een Douglas C-47 Skytrain en in de derde hal stap je samen met paratroopers op het vliegtuig en wordt je als het ware gedropt in Sainte-Mère-Eglise.

036.JPG

Tweede halte voor vandaag was Saint-Côme-du-Mont. Daar is het Centre Historique des Parachutistes du Jour-J gevestigd. Dit kleine maar leuke museum is ook wel bekend als Dead Man’s Corner Museum. In dit huis was eerst een commandopost van Duitse para’s gevestigd tot de Amerikanen het overnamen. De oorsprong van de naam is wel iets gruwelijker. Net na de landing werd voor het huis een Amerikaanse tank vernietigd. Alle inzittenden stierven. De boordcommandant stond half uit de geschutskoepel en het heeft enkele dagen geduurd tot ze hem hebben weggehaald. De Amerikanen noemden de plaats al snel on the corner of the house where the dead man is, later afgekort tot Dead Man’s Corner. Aan het museum is ook een winkeltje. Voor een paar duizend euro kan je daar een origineel Duits of Amerikaans machinegeweer of pistool kopen.

052.JPG

Op de terugweg naar Cabourg besloot ik om nog even te stoppen aan de rand van La Cambe. Daar ligt het Friedenspark. Op dit domein van meer dan 7 hectaren liggen de lichamen van 21.222 Duitse soldaten, omgekomen tijdens de gevechten in Normandië. Heel sober ingericht maar als je tussen de tegels loopt dan krijg je af en toe toch een krop in de keel. Wat hier namelijk opvalt is de bijzonder jonge leeftijd van vele slachtoffers. Vaak zijn ze 18, 19 of 20 jaar. Sommigen hebben zelfs niet het geluk gehad om hun achttiende verjaardag te kunnen vieren. En het zijn er niet een paar hè, het zijn er tientallen, wellicht honderden zoniet duizenden.

101.JPG

103.JPG

Voor de jeugd van vandaag is normaal dat ze voor hun achttiende verjaardag iets moois krijgen (een IPhone, een tablet, misschien zelfs een auto …). Ze beseffen waarschijnlijk niet hoe goed ze het wel hebben. Ik moet er wel bij vertellen dat bij de aanleg van het kerkhof in 1961 een hele hoop jongeren hebben geholpen, zowel Duitse als Franse jongeren. Aan de ingang staat een spreuk van Albert Schweitzer : “Kriegsgräber sind die Grossen Prediger des Friedens”. Een waarheid als een koe, alleen jammer dat niemand ernaar luistert.

079.JPG

17:44 Gepost door Luc | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vakantie, normandie, airborne, friedenspark |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.