06-11-14

Metaalmoeheid

saxon.JPGMichael J. Fox had een Delorian nodig om terug te gaan in de tijd. Suske en Wiske gaan terug in de tijd met de tijdmachine van professor Barabas.

Ik ben gisteren ook terug gegaan in de tijd. Het enige dat ik nodig had was een toegangsticket voor den Trix in Borgerhout (dat in mijnen tijd nog Hof ter Loo heette). Ik ben zelfs meer jaren terug gegaan dan ik euro’s heb betaald om binnen te geraken.

Ik altijd al een brede smaak in muziek heb gehad. Maar dankzij de discohit van KISS in 1979 (want zo werd I Was Made for Lovin’ You destijds genoemd) heeft hardrock en metal toch altijd de voorkeur gehad. Sinds die memorabele dag in september 1980 toen Mijnheer Verbiest, mijn leraar biologie in ’t vierde middelbaar, me vroeg of ik interesse had om eens mee te gaan naar KISS in Vorst Nationaal zijn er talloze concerten gevolgd.

De keren dat ik nachtje door heb gedaan in Brussel Zuid omdat er na de optredens in Vorst Nationaal geen trein meer terug was zijn niet te tellen. Hetzelfde geldt voor de groepen : KISS, Iron Maiden, Rainbow, Gillan, Whitesnake, Saxon, Judas Priest, Girlschool en zovele anderen.

Toen ik onlangs zag dat Saxon kwam optreden naar aanleiding van de 35ste verjaardag van hun eerste album besloot ik om het er op te wagen en nog eens te gaan kijken. Altijd een risico omdat de stam van die oudjes het al eens durft laten afweten. Maar gisteren bleek gelukkig dat de stem van Biff Bifford geen last had van metaalmoeheid.

De avond werd ingezet door Halcyon Way, een Amerikaanse metalband. Goed voor een halfuurtje maar voor de rest een beetje te stereotiep. Daarna was het beurt aan Skid Row. Deze Amerikanen kende ik alleen bij naam maar ze hebben niet teleurgesteld. Hier was zeker geen metaalmoeheid te bespeuren, eerder roestvrij staal. Stilaan begon de sfeer er ook te komen.

Iets over negen was het dan de beurt aan Top of the Bill : Saxon. De laatste keer dat ik hen gezien had was in 1981 toen ze samen met Judas Priest in Vorst stonden. Enkele jaren terug heb ik moeten vaststellen dat deze laatsten volledig doorgeroest waren. Gelukkig was dat niet zo bij Saxon. Zij zijn duidelijk gemaakt van edelmetaal.

Het einde van het concert heb ik niet afgewacht. Het metaal mag dan geen last hebben gehad van moeheid, om kwart voor elf was mijn pijp volledig uit en ben ik maar huiswaarts getrokken. Maar ik heb een geweldige avond gehad en ik heb me weer even 17 gevoeld. Zeker voor herhaling vatbaar.



20:22 Gepost door Luc | Permalink | Commentaren (0) | Tags: metal, saxon, skid row, nostalgie |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.