16-06-17

Tinner's Trail Pendeen

Als je aan mijnen denkt in Engeland dan denk je ongetwijfeld aan het noorden. Je weet wel … Arthur Scargill vs. Margaret Thatcher, The Full Monty, Brassed Off, UB40 …

Maar ook het zuiden heeft zijn mijnen. Het zijn dan wel tin- en kopermijnen in plaats van steenkoolmijnen. Het noorden van Cornwall was ooit het centrum van de wereld wanneer het op tin en koper aankwam. De laatste mijn werd na een lange doodstrijd in 1990 gesloten. In de Geevor mijn was de laatste ploeg in april 1986 terug naar boven gekomen.

Mijn wandeling van vandaag stond in het teken van de mijnen. Vertrekplaats was de mijn van Geevor waar nu een heel interessant museum is maar dat is voor straks. Overal langs de kust zie je restanten uit de hoogdagen staan : vervallen stookhuizen met hun typische schoorstenen, af en toe eens restanten van de liften waarmee de mijnwerkers afdaalden.

Even zat ik wel op een verkeerd spoor maar samen met vier lotgenoten die dezelfde fout als ik hadden gemaakt hebben we een hoger gelegen pad gevonden dat veel aangenamer om wandelen was.

Na een drie uur wandelen (inclusief lunchpauze) was ik terug aan het museum. Best wel een interessant museum. Vooral the mill was indrukwekkend. Daar werden vroeger tonnen erts verwerkt zodat er uiteindelijk tin, koper en arsenicum overbleef. Je kon ook nog een “ondergronds” gedeelte bezoeken maar dat heb ik aan me voorbij laten gaan.

IMG_9250.JPG

IMG_9297.JPG

IMG_9346.JPG

IMG_9412.JPG

endo.JPG

19:41 Gepost door Luc | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vakantie, cornwall, pendeen, mijnen |  Facebook |

15-06-17

Port Isaac & the South West Coast Path

Dag 2 begon grijs, heel grijs. Tenminste toen ik mijn gordijn opendeed toch. Toen ik een uurtje later aan mijn full Cornish breakfast bezig was deed de zon al behoorlijk haar best om het grijs weg te werken. De wolken zijn niet volledig verdwenen maar ik heb wel veel zon gezien ook.

Eigenlijk is dit zelfs mijn favoriete weer. Zonder wolken is Engeland immers niet zo mooi. Er moeten wolken zijn. Witte wolkjes, grijze dreigende wolken. Het maakt niet uit, als ze er maar zijn.

Bestemming voor vandaag was Port Isaac, de streek van Doc Martin. Enkele jaren geleden had ik een hotel geboekt in Port Gavern en liep ik, toen ik wilde inchecken in mijn hotel, recht in de armen van Martin Clunes. Bleek dat het hotel werd gebruikt voor opnames en ze waren dus vergeten om dat tegen mij te zeggen.

Port Isaac zelf is een oud visssersdorpje. De pier is gebouwd ten tijde van Henry VIII. Het huidige dorpje dateert eerder uit de 18e en 19e eeuw. Er wordt nog steeds gevist, vooral op krab en kreeft.

In Port Isaac begon ook mijn wandeling voor vandaag. Via het South West Coast Path, dat ik gisteren ook lang heb gevolgd, ging ik naar Port Quin. Dit pad is het langste wandelpad in het Verenigd Koninkrijk en gaat van Minehead in Somerset naar Poole Harbour in Dorset via de kusten van Cornwall en Devon. Totale lengte is 1.014 km maar ik zal er vandaag zo’n 6 van hebben gedaan.

Het is een heel mooi pad maar soms oh zo moeilijk. Vandaag was zeker geen peuleschil. Het pad op zich is op sommige plekken zo’n 30 cm breed en 10 cm diep. Naast het pad zijn talloze verborgen putten of “grachtjes”. Dan zijn er ook nog struiken met pijnlijke stekels en uiteraard ook netels en distels. Extra voor vandaag waren trappen, veel trappen. En dan van die trappen die allemaal een verschillende lengte, breedte of diepte hebben. Vermoeiend !

Maar de views die je onderweg meekrijgt zijn onbetaalbaar en zijn het zeker waard.

In Port Quin, ook een van die kleine haventjes kan je nu bij de National Trust cottages huren. Ik heb er gewoon mijn boterhammen gegeten. De terugweg naar Port Isaac was meestal een pak minder lastig om te wandelen maar ik heb toch nog genoeg acrobatentoeren moeten uithalen om heelhuids beneden te geraken.

Na de wandeling nog wat rondgeslenterd in Port Isaac zelf om dan, na een heel geslaagde dag, terug te keren naar mijn basis in Newquay.

IMG_9038.JPG

IMG_9048.JPG

IMG_9117.JPG

IMG_9212.JPG

endo.JPG

19:51 Gepost door Luc | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vakantie, cornwall, port isaac |  Facebook |

14-06-17

Tintagel

Er wordt me wel eens gevraagd waarom ik elk jaar de oversteek maak naar het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland. Een overtocht die, gevolgd door 600 km autostrade, toch wel vermoeiend moet zijn want ik viel gisteren als een blok in slaap.

Maar het antwoord op de vraag is heel simpel : ik maak de oversteek voor dagen zoals vandaag.

Na een full Cornish breakfast de wandelschoenen ingepakt en vertrokken naar Tintagel. Tintagel heette vroeger Trevena maar in de helft van de negentiende eeuw besloot het Postkantoor (dat je trouwens ook kunt bezoeken) om voortaan de naam Tintagel te gebruiken. Waarom is niet duidelijk.

Tintagel is vooral bekend van zijn kasteel en nog meer van zijn connecties met Koning Arthur en de Ridders van de Ronde Tafel. Volgens Geoffrey of Monmouth zou de vader van Arthur, Uther Pendragon, naar Tintagel gekomen zijn om de moeder van Arthur te bezwangeren. Althans, zo staat het toch in zijn Historia Regum Britanniae uit de twaalfde eeuw.

Het is in ieder geval één van de grootste toeristische trekpleisters uit de buurt.

Het was de bedoeling dat ik twee wandelingen zou doen … eentje van 9 km en eentje van 6 km. Ik had me echter (weer) misrekend aan het terrein. Stijgen en dalen over smalle paden met soms heel gladde rotsen. Bijzonder mooi maar ook bijzonder lastig. Een bezoekje aan Tintagel Castle en Merlin’s Cavern moest er natuurlijk ook bij.Uiteindelijk had ik toch 11,4 km.

Maar het was genieten … puur genieten. Tintagel is niet voor niets mijn favoriete plekje van dit eiland.

IMG_8826.JPG

IMG_8867.JPG

IMG_8875.JPG

IMG_8953.JPG

IMG_8976.JPG

endomondo2.JPG

20:36 Gepost door Luc | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vakantie, cornwall, tintagel |  Facebook |

13-06-17

Naar Cornwall

Eindelijk was het gisteren zover … de grote vakantie.

Ik moet zeggen dat ik er even niet gerust in was. Er waren eerst de problemen met het vinden van een hotelkamer. Eerste keuze … geen plaats. Tweede keuze … geen plaats. Uiteindelijk hadden ze toch een plaatsje gevonden in een B&B. Dan kwam het bericht dat de ferry “stuk” was. Of ik via Rotterdam wilde vertrekken? Uiteraard was het antwoord “ja”.

En zo stond ik gisteren om half vijf niet in Zeebrugge maar wel in Rotterdam-Europoort te wachten op inscheping. Samen met enkele juweeltjes van auto’s en scooters. Alleen jammer dat het de Pride of Rotterdam is en niet de Pride of Bruges of de Pride of York. De Rotterdam mag dan al nieuwer en chiquer zijn, “onze” ferries zijn toch gezelliger. Gelukkig had ik het gezelschap van Charles Palliser om de avond door te komen.

Na een vlotte ontscheping en de traditionele file op de A63 zat ik al snel op de snelweg. Bijna 600 km lang. Maar ik heb ervan genoten. Rustig cruisen tegen 100 à 110 km per uur, af en toe eens stoppen op een parking om even te rusten, iets te eten of te drinken. Verrassend was de parking in Gloucester. Geen McDonalds of Burgerking, geen Subway, geen W.H.Smith, geen Waitrose, geen KFC maar wel een restaurant waar je vers bereid eten van lokale ingrediënten kon eten en waar ook een grote “farmer shop” was. Volledig ondergestopt zodat het niet stoort in de omgeving. Echt leuk.

Geen enkel probleem gehad onderweg, ook al heb ik moeite moeten doen om niet af te slaan naar The Jamaica Inn. En nu zit ik dus in Cornwall in The Cove Guesthouse in Newquay. Heel warme ontvangst gehad dus ik denk dat ik het hier wel naar mijn zin ga hebben. Morgen begint de echte vakantie.

IMG_0353.JPG

IMG_0363.JPG

IMG_0372.JPG

WP_20170613_12_43_53_Pro.jpg

WP_20170613_16_54_14_Pro.jpg

19:42 Gepost door Luc | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vakantie, cornwall |  Facebook |

10-06-17

Pallieterland

Eerste dag van mijn zomervakantie, ’t is te zeggen, mijn eerste zomervakantie. In september volgt er immers nog één. Da’s nu één van de voordelen van in de verzekeringssector te werken … veel vakantie.

Vóór ik maandag de oversteek naar Engeland maak ben ik vandaag nog eens op pad geweest met BFF Conny. En dan wel naar één van onze favoriete wandelstekjes, voor zover het niet onze echt absolute favoriet is : de Grote Nete op de grens tussen Booischot en Hulshout. We zijn daar al verschillende keren gaan wandelen en het is er echt wondermooi, welk seizoen je ook kiest. Vandaag kozen we een Pasar-wandeling die ik van hun website had geplukt.

We vertrokken zoals gebruikelijk aan de Pallieterhoeve langs de oevers van de Nete richting Heist op den Berg. Aan de brug van de Herentalsesteenweg hielden we na 4km voor de eerste keer halte : Café Looidijk, een klein volks café zoals je er niet veel meer kan vinden. Maar ze hadden er wel de juiste cola.

Toen we onze tocht verder wilden zetten was er even twijfel. Ik dacht eerst dat we via de andere oever zouden teruggaan maar de eTrex was het daar niet mee eens. We doken de “wildernis” in. Een bijzonder mooie stukje natuur volgde. Heel mooi maar ook verraderlijk met oneffenheden en putten die werden verborgen door het hoge gras. We passeerden ook de Kaasstrooimolen.

Toen er 8 km op de teller stond waren we bijna in het centrum van Hulshout. Perfecte gelegenheid om even van het parcours te gaan en nog eens een terrasje te doen, deze keer in Café Café (dat heet dus echt zo, dat is geen typfout van mezelf). ’t Was ook kermis in het dorp maar veel beweging was er niet.

De laatste vier kilometer brachten ons terug naar de Pallieterhoeve, voornamelijk via de oevers van de Nete. Met 13,13 km sloten we onze wandeling af op het gezellige terras.

IMG_8787.JPG

IMG_8790.JPG

IMG_8798.JPG

pallieter.JPG

De volgende wandeling zal ergens voor woensdag zijn, hopelijk in Tintagel, mijn favoriete plekje in het Verenigd Koninkrijk.

20:08 Gepost door Luc | Permalink | Commentaren (0) | Tags: wandelen, pallieterland, vakantie |  Facebook |

09-06-17

Tussendoortje

Dan krijg je van je beste vriendin een boek om mee te nemen op vakantie. In mijn geval De Quincunx van Charles Palliser, een knaap van zo’n 800 pagina’s.

Dan ben je een boek aan ’t lezen en lees je daarvan de laatste pagina’s op woensdag avond.

Wat doe je dan nog op de treinritten van donderdag en vrijdag ? Je kan nog niet aan het vakantieboek beginnen. Dat mag immers pas in de vakantie (en het is trouwens ook letterlijk te zwaar om mee te nemen op de trein).

Maar twee dagen pendelen zonder lezen kan eigenlijk ook niet .Gelukkig is er dan Linda van Rijn. Zij schrijft van die lekker korte thrillers. Vakantievrienden is er zo een van, al is deze met z’n 100 pagina’s misschien meer een short story in plaats van een boek.

Mieke en Thom Zuidkerken grijpen hun jaarlijkse kampeervakantie met de twee kinderen in Frankrijk aan om te proberen hun huwelijk te redden. Thom is immers vreemdgegaan.

Het schijnt hen echter niet te lukken. Thom lijkt meer geïnteresseerd in zijn iPad en Mieke heeft het verdomd moeilijk om de misstap van Thom te vergeven.

Dan maken ze, via de kinderen, kennis met Wendy en Ewoud. Plots lijkt haar huwelijk niet meer zo belangrijk. Mieke voelt zich enorm aangetrokken tot de spannende en intrigerende Ewoud.

Maar die blijkt een geheim met zich mee te sleuren …

Dit boekje was het perfecte tussendoortje. Kort maar toch spannend en leuk om te lezen (net als de andere boekjes van Van Rijn).

En zo kan ik maandag, tijdens de overtocht van Rotterdam naar Hull beginnen aan mijn vakantieboek. Lezen, wandelen en vermoedelijk een paar kastelen bezoeken. Meer moet een vakantie niet zijn.

vakantievrienden groot.jpg

21:08 Gepost door Luc | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken, linda van rijn, vakantie |  Facebook |

08-06-17

Moordvrienden

In de Opel-dierentuin in Königstein-im-Taunus wordt een menselijke hand gevonden in het olifantenverblijf. Er worden nog meerdere menselijke resten gevonden. Rechercheurs Oliver von Bodenstein en Pia Kirchhoff vinden de rest van het lichaam in een aangrenzende weide waar de Dierentuin gras maait.

Het slachtoffer blijkt Hans-Ulrich “Ulli” Pauly te zijn. Populaire docent (bij zijn leerlingen) maar ook gevreesd en misschien zelfs gehaat milieuactivist. Hij verzette zich niet alleen tegen de aanleg van de B8 of tegen het bestaan van dierentuinen. Hij dreigde ook om een grootschalige corruptie aan het licht te brengen.

Aan verdachten geen tekort. De bankdirecteur, de directeur van de zoo, de bouwondernemer, een bende jongeren … Dan vallen er nog slachtoffers. Voor Pia wordt het een moeilijke zaak en Bodenstein twijfelt zelfs aan haar objectiviteit. Dan wordt Pia ontvoerd door de moordenaar. Maar wie is dat? En komt Bodenstein op tijd om haar te redden?

Moordvrienden is het tweede boek in de reeks rond het rechercheursduo Von Bodenstein-Kirchhoff. Net als Een onbeminde vrouw, moet je ook hier weer geen diepgaande psychologische thriller verwachten maar wel een ontspannende krimi. Zo eentje die je op zondagavond op ARD of ZDF ziet. Ontspannend maar toch ook spannend. Wat ik perfecte treinliteratuur noem.

Het einde van dit boek had Nele Neuhaus iets beter mogen uitwerken wat mij betreft maar verder was het best aangenaam lezen.

moordvriendengroot.JPG

 

20:18 Gepost door Luc | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken, nele neuhaus, krimi |  Facebook |