08-04-15

Het nulnummer

Milaan, 1992.

Een groep journalisten wordt gevraagd om voor een gloednieuwe krant enkele “nulnummers” te schrijven. “Grote” journalisten zijn het zeker niet, eerder het tegendeel.

Alles wordt gefinancierd door Commandeur Vimercate, eigenaar van tientallen hotels, bejaarden- en verpleeghuizen en enkele lokale televisiestations die vooral bekend zijn van hun teleshopping programma’s en blootshows. Daarnaast geeft hij ook nog een twintigtal roddelblaadjes uit. De bedoeling van de krant is toegang krijgen tot de financiële wereld. En als er onderweg belastend materiaal wordt gevonden over (politieke) tegenstanders dan is dat aardig meegenomen.

Het is echter niet de bedoeling om de krant later effectief uit te geven. Het “experiment” wordt geleid door Simei. Hij vraagt aan Colonna, ook een mislukt journalist en ghostwriter, om een boek over het experiment te schrijven. De journalisten in kwestie, Maia Fresia, Braggadocio, Cambria, Lucidi, Palatino en Costanza weten echter niet dat het maar een “experiment” is.

Ze beginnen volop verhalen te verzinnen. Ze komen met de meest onwaarschijnlijke verhalen op de proppen. Verhalen die wel echt zouden kunnen zijn. Ze leren alle vuile truukjes die er bestaan. Eén van hen brengt zelfs het verhaal dat Mussolini helemaal niet vermoord is op het einde van WO II. Hij zou zelfs aan de oorsprong liggen van de moorden op Aldo Moro en Giovanni Falcone, de vrijmetselaarsloge P2, Gladio en andere schandalen uit de jaren “80.

En dan valt er een dode …

In Het Nulnummer schetst Umberto Eco, gekend van zijn historische romans, een indringend, vaak geestig maar vooral een ontluisterend beeld van Italië en de Italiaanse journalistiek. Het boek is duidelijk gebaseerd op één van de meest megalomane politici van de 20ste en 21ste eeuw : Silvio Berlusconi. Een absolute aanrader.

 

nulgroot.JPG

 

20:46 Gepost door Luc | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken, umberto eco, nulnummer |  Facebook |